Lievelingsslippers

Het leven is van alles.
Curieus, fragiel, waarachtig en soms onvoorspelbaar.
Het kan knellen.

Vijftien jaar terug.
Mijn oudtante, op hoge leeftijd is en het toonbeeld van een klassiek verhaal.
Zij valt in huis en breekt haar heup. Oudoom probeert voor haar te zorgen.
Weken zit hij naast haar bed: perst sinaasappels uit en vergeet zelf te eten.
Zijn aandacht alleen voor haar, de grote liefde.
Verwaarloost krijgen zij beiden een delier.
Dus belanden zij beiden in het ziekenhuis.

Vervolgens verhuizen ze ‘tijdelijk’ naar een verpleeghuis.
Daar wordt gehaktdag er één van willekeur.
Alle routines storten in een diep ravijn.
Oom overlijdt als eerste.

Om het gat te vullen slaap ik in het verpleeghuis.
Op een stretcher in tantes kamer.
Tante ooit een struise vrouw: overlever van twee oorlogen, van zwijgen en doorgaan.
Nu sterk vermagerd.
Haar knokige hand grijpt mijn hand door de spijlen van het ziekenhuisbed.
Met holle ogen kijkt ze mij priemend aan.
‘Net als vroeger’, zegt ze, ‘net een pyjamafeestje met een vriendin’.

Ik blijf nog een paar dagen.
Dat geeft haar de kans nog even zorg te krijgen.
Thuis wacht haar niets.
De zorg ontbreekt daar door gebrek aan tijd.
Ik laat mijn trots varen. Net als zij.
Was haar billen.
Luister en droog haar tranen. Poets haar kunstgebit.
Drie weken later sta ik bij haar kist.

Mijn erfenis is een volgeschreven agenda.
Wat een dichtbundel blijkt te zijn.
Lees ik haar gedachten. Haar kijk op alledag. Vind ik brieven.

Tante en oom zo verbonden met elkaar.
Een ouderwetse ontmoeting door een oproep in de krant.
‘ Man zoekt’.
Een eerste afspraak in het wachthuis van het treinstation op het Hofplein.
Hij schreef: ‘ik zal een blauwe jas over mijn arm dragen, als het bevalt wat u ziet kunt u mij aanspreken, zo niet dan kunt u discreet weer op de trein stappen ‘.

Het werd vijftig jaar samen.
Vaste ritmes: thee in de ochtend, koffie in de middag. Op woensdag gehaktdag.
Vrijdag boodschappen doen. Hij dekt de tafel, zij zet koffie en kookt.
Donderdag naar de Hema voor een praatje.
Zaterdag een plakje cake met een vorkje. In het vaste, chique restaurant met echte servetten. Hij neemt altijd één kroket.
In de avond stopt hij haar in.
In de morgen maakt zij hem weer wakker.
Samen bijna twee eeuwen oud.
Nu is het klaar.

Levens die zo comfortabel aanvoelden als het dragen van je lievelingsslippers.