Twix

Er zit een stuk brood in de weg. Mijn schrokken.
De hik probeer ik krampachtig te onderdrukken.
De treincoupé zit vol.

Het landschap buiten toont zich weids en heldergroen.
Af en toe een blokkendoos op een industrieterrein.
Naast me zit een bloedmooi meisje een Twix te eten.
Alles lijkt nog zonder gevolgen in je jeugd.

De smalle glazen deur opent zich.
Een natte neus duwt zich in de hand van een zittende reiziger.
Ze aait het dier. ‘Wat een lief beestje, meneer! Zegt mevrouw.
De hond antwoord met een kwispelende staart en gaat dan in het gangpad zitten.
Pas nu valt zijn gele tuig op.

‘Eerst doen en dan nadenken’, snauwt de man van de hond met luide stem.
‘Ik bedoel, eerst nadenken en dan doen!’
Zijn blindenstok tikt op de vloer.

Er volgt gemurmel in de coupé van de trein.
Mevrouw spert haar ogen van de schrik wijd open.
‘Het dier had zo’n lief koppie,’ zegt ze zachtjes.

Het mooie meisje frommelt haar lege Twix verpakking in haar tas.
Ik kijk naar haar.
Acties, hebben altijd consequenties.